Απάντηση στο αρχείο γραμμάτων

Θέμα: Αγχωδης διαταραχη η καταθλιψη?

Το ερώτημα έχει υποβληθεί Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Γεια σας και συγχαρητηρια για τη δουλεια σας.

Ειμαι 22 χρονων και χρονια τωρα υποφερω απο ποικιλες εκδηλωσεις αγχους. Απο την τεταρτη δημοτικου παλευω με κρισεις πανικου και εμμονες ιδεες. Περασαν 10 ολοκληρα χρονια, μεχρι να γινω δηλαδη 19 χρονων, για να αποφασισω να ζητησω βοηθεια. Ο λογος που αποφασισα να παω σε ψυχολογο εκεινη τη συγκεκριμενη περιοδο ηταν μια τρομακτικη αλλαγη μετα απο μια εντονη κριση πανικου στη διαθεση αλλα και στη λειτουργικοτητα μου η οποια πλεον θα μπορουσε να συγκριθει με αυτη ενος τετραπληγικου. Δεν μπορουσα πλεον να συγκεντρωθω, με το ζορι ετρωγα, ειχα διαρκως αποπραγματοποιηση (καποιες φορες συνοδευοταν και απο αποπροσωποποιηση) και ενιωθα διαρκως σε συγχιση ενω ο φοβος μηπως τρελαθω δεν με αφηνε λεπτο να ηρεμησω. Τελικα με τη βοηθεια της ψυχολογου μου ξεπερασα τα εντονα συμπτωματα ωστοσο τωρα, 3 χρονια αργοτερα και ενω συνεχιζω την ψυχοθεραπεια (δεν πηρα καθολου φαρμακα- τη βαλεριανα δεν την μετραω σαν φαρμακο) εξακολουθω να ταλαιπωρουμαι απο διαφορες εκδηλωσεις που γενικοτερα τις αποδιδω στο αγχος. Με τον παραμικρο πονο τρεχω για εξετασεις, μια εκτακτη συστολη και ειμαι ικανη να παρω ταξι και να παω στα επειγοντα οπου και μου λενε οτι η καρδια μου χαιρει ακρας υγειας, αρκει να μπερδεψω λιγο τα λογια μου επειδη ξυπνησα αποτομα για να αρχισω να ψαχνω μηπως επαθα εγκεφαλικο. Και αυτη η αποπραγματοποιηση με την αποπροσωποποιηση... Τις στιγμες που θελω να απολαυσω περισσοτερο εμφανιζονται και μου θυμιζουν οτι δεν εχω διωξει οσα με ταλαιπωρουν. Προσφατα ξεκινησα να ψαχνω ξανα την συμπτωματολογια μου, σε internet, περιοδικα, βιβλια, tests που σου δειχνουν αν πασχεις απο καποια ψυχικη νοσο και ποια και εχω μπερδευτει αρκετα με τα αποτελεσματα. Εχω ΟΛΑ τα συμπτωματα της διαταραχης πανικου, ΟΛΑ τα συμπτωματα της γενικευμενης αγχωδους διαταραχης, εχω ιδεοληψιες (αν και εχω "απαγορευσει" στον εαυτο μου να υποκυπτω στους γελοιους καταναγκασμους ωστε να εκτονωσω το αγχος των ιδεοληψιων) και ταυτοχρονα εχω τα περισσοτερα απο τα συμπτωματα της καταθλιψης. Τελικα εχω καταθλιψη? 'Η το αγχος μου με εχει εξαντλησει τοσο που το ενδεχομενο καταθλιπτικο επεισοδιο μου δειχνει απλως οτι πρεπει να χαλαρωσω? Και γιατι... γιατι δεν εχω θεραπευτει 3 ολοκληρα χρονια μετα την εναρξη της ψυχοθεραπειας μου? Που κανω λαθος? Πρεπει να παρω και φαρμακα? Δεν αντεχω αλλο.. Ειμαι μολις 22 χρονων και ομως νιωθω 50. Αρχικα ηθελα να αποφυγω τα φαρμακα γιατι εχω την αποψη οτι απλως ανακουφιζουν απο τα συμπτωματα χωρις να λυνουν το προβλημα που οδηγησε σ'αυτα. Ομως εχω κουραστει με ολη αυτη την ταλαιπωρια. Σαν παιδι ειχα μεγαλυτερες αντοχες και λιγοτερες σκεψεις, ενω ακομη κ αυτες που εκανα δεν ηταν τοσο περιπλοκες. Τωρα εχω καταληξει να αναλυω τα παντα, φοβαμαι να ζησω. Ισως τελικα τα φαρμακα και οσες παρενεργειες και ρισκο αυτα συνεπαγονται να ειναι λιγοτερο τραγικα απο τα οσα μου προκαλει το αγχος ή το καταθλιπτικο επεισοδιο ή και τα δυο..

Συγνωμη για την εκταση του μηνυματος ομως εχω κουραστει με ολη αυτη την ταλαιπωρια και νιωθω τις αντοχες μου να με εγκαταλειπουν.

Σας ευχαριστω εκ των προτερων..

Απάντηση από το DepNet

Η απάντηση δημοσιεύθηκε στο DepNet Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Συχνά το άγχος και η κατάθλιψη συνυπάρχουν. Άλλες φορές προηγούνται οι αγχώδεις διαταραχές των καταθλιπτικών και άλλες συμβαίνει το αντίστροφο. Η χρονιότητα και η αναποτελεσματική αντιμετώπιση μιας διαταραχής προδιαθέτει στην ανάπτυξη της άλλης. Στην περίπτωσή σας, πιο συγκεκριμένα, η ανεπιτυχής αντιμετώπιση των συμπτωμάτων άγχους που αναφέρετε σας έχει κουράσει,  είναι πιθανόν να νιώθετε στεναχώρια, αδυναμία και απαισιοδοξία για το μέλλον που δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από τα συμπτώματά σας. Είναι επίσης πιθανόν να αισθάνεστε ενοχές ότι δεν προσπαθήσατε όσο πρέπει ή ότι γίνεστε βάρος στους άλλους με τα προβλήματά σας ή ότι τους απογοητεύετε που δεν γίνεστε καλά. Με αυτούς και άλλους πολλούς παρόμοιους μηχανισμούς θα μπορούσατε εξαιτίας των αθεράπευτων αγχωδών συμπτωμάτων να οδηγηθείτε στην κατάθλιψη. Υπάρχει από την άλλη μεριά και η άποψη που λέει ότι το άγχος και η κατάθλιψη δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις 2 όψεις του ίδιου νομίσματος (του ίδιου τύπου διαταραχής της βιοχημικής ισορροπίας στον εγκέφαλο) και ότι εκδηλώνονται με την μία ή με την άλλη μορφή ανάλογα με την ηλικία, την προσωπικότητα και τις ιδιαίτερες περιβαλλοντικές συνιστώσες που ισχύουν για κάθε άνθρωπο. Η άποψη αυτή τεκμηριώνεται από το ότι στις σχετικές επιδημιολογικές μελέτες οι αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές εμφανίζουν περισσότερο κοινά παρά διαφορετικά συμπτώματα, ανταποκρίνονται στην ίδια θεραπεία, προκαλούν την ίδια έκπτωση της λειτουργικότητας και εναλλάσσονται στην διάρκεια ζωής του ατόμου. Περισσότερη σημασία όμως στην περίπτωσή σας δεν έχει αυτός ο ακαδημαϊκός προβληματισμός αλλά το ότι τα συμπτώματά σας επιμένουν για τόσον καιρό και επηρεάζουν άμεσα την λειτουργικότητά σας, άσχετα με το αν ταιριάζουν περισσότερο με κατάθλιψη ή άγχος. Η συνδυαστική φαρμακοθεραπεία και ψυχοθεραπεία είναι αποτελεσματικότερη από ότι η ψυχοθεραπεία ή η φαρμακοθεραπεία από μόνη της. Τέλος τα ερευνητικά δεδομένα για την αποτελεσματικότητα και τους κινδύνους-παρενέργειες από την χρήση των ψυχιατρικών φαρμάκων επιβεβαιώνει την υπόνοιά σας στο τέλος ότι τα οφέλη τους είναι σαφώς μεγαλύτερα από τους κινδύνους που συνεπάγονται...
Νομίζω ότι η ψυχοθεραπευτική σχέση που έχετε όλο αυτό το διάστημα αποτελεί το καλύτερο πλαίσιο να συζητήσετε αυτούς τους προβληματισμούς.     

Με εκτίμηση
Η ομάδα του Depnet