Απάντηση στο αρχείο γραμμάτων

Θέμα: μανιοκαταθλιψη

Το ερώτημα έχει υποβληθεί Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

πριν από 4 χρόνια εκδήλωσα επεισόδιο μανίας το οποίο ήταν αρκετά σοβαρό κ χρειάστηκε να νοσηλευτώ για ένα μήνα.η διαγνωση του ψυχιατρου ήταν μανιοκατάθλιψη αν κ ήταν το μαναδικό επεισόδιο κ ποτέ δεν ακολούθησε κατάθλιψη.πήρα για αρκετό διάστημα(1,5 χρόνο) διάφορα φάρμακα(κυρίως tegretol, topamac k alloperidin) αλλά με τη προτροπή του γιατρου που με παρακολουθεί τα εχω κοψει εδω κ 2,5 χρονια,χρειάστηκε μόνο μια φορά να πάρω για 2 μήνες όταν πέθανε ένα πολύ αγαπημένο μου άτομο.ενώ ο γιατρος μου λεει οτι δεν ειναι αναγκη να παιρνω φαρμακα εφ ορου ζωής και οι πιθανότητες να ξανασυμβεί αν κ υπαρκτές είναι μικρές ο φίλος μου ψάχνωντας στο διαδικτυο διάβασε σε πολλά site ότι η θεραπεία της μανιοκατλιψης με φάρμακα γίνεται πάντα εφόρου ζωής.ισχύει κάτι τέτοιο?επίσης θα θελα να μάθω είναι κληρονομική νόσος?το ότι την εκδήλωσα σημαινει ότι έχω κάποιο γονίδιο για τη νόσο, σε τί ποσοστό η νόσος είναι γονιδικής προέλευσης κ υπάρχει τρόπος να μάθω αν έχω το γονίδιο(πχ με γονιδιακό έλεγχο)?σε περίπτωση που μείνω έγγυος κ εκδηλώσω πάλι κάποιο επεισόδιο μπορώ να πάρω φάρμακα και μπορώ με προγγενητικό έλεγχο να δω αν το έμβρυο θα εχει το γονίδιο για τη νόσο?μπορείτε να με παραπέμψετε σε κάπιοα άρθρα που να αναφέρουν στατιστικά στοιχεία για τη κληρονιμικότητα της νόσου κ για τον αν η θεραπεία με φάρμακα σε τι ποσοστό γίνεται εφ ορου ζωής?δυστυχώς ο φίλος μου επηρεζεται απο τα ποσοστα...σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Απάντηση από το DepNet

Η απάντηση δημοσιεύθηκε στο DepNet Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Δεν είναι απαραίτητο ότι ένας ασθενής με διπολική διαταραχή θα παίρνει φάρμακα σε όλη του τη ζωή όπως λέτε. Πάντα η λήψη ή μη θεραπείας αξιολογείται λαμβάνοντας υπόψη τα συμπτώματα του ασθενούς. Προφυλακτική θεραπεία εφ'όρου ζωής συστήνεται συνήθως στις περιπτώσεις πολλαπλών υποτροπών, κατηγορία στην οποία εσείς δεν ανήκετε. Η διπολική διαταραχή είναι μια διαταραχή με αρκετή ετερογένεια, δηλαδή δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που πάσχουν από διπολική διαταραχή ίδιοι. Σίγουρα υπάρχει γενετική συσχέτιση αλλά δεν είναι η μόνη αιτία πρόκλησης της διπολικής νόσου. Οι περιβαλλοντικοί παράγοντες και τα στρεσσογόνα γεγονότα της ζωής παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο. Άλλωστε αυτό που κληρονομείται δεν είναι η ίδια η νόσος αλλά η προδιάθεση του να αναπτύξει κανείς τη νόσο ή αλλιώς η "ευαισθησία" ας πούμε του εγκεφάλου στο να νοσήσει όταν συντρέξουν και άλλοι παράγοντες. Αν θεωρητικά μπορούσαμε να αποκλείσουμε όλους τους άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες ίσως να μην έπασχαν οι άνθρωποι που απλά έχουν την γενετική προδιάθεση. Έχουν ενοχοποιηθεί διάφορα γονίδια αλλά ακόμα δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο βαθμό βεβαιότητας ώστε τα γονίδια αυτά να ανιχνεύονται με μια διαδικασία προγεννητικού ελέγχου. Όλα είναι σε ερευνητικό επίπεδο... Σχετικά με την εγκυμοσύνη, ένα άτομο που έχει προδιάθεση για τη διπολική νόσο έχει περισσότερες πιθανότητες από το γενικό πληθυσμό να υποτροπιάσει κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Το αν τότε θα πάρει φάρμακα και το ποια φάρμακα θα πάρει είναι μια πιο σύνθετη απόφαση που λαμβάνεται ζυγίζοντας το οφέλη και τα κόστη μιας θεραπείας για το έμβρυο και τη μητέρα σε συνεργασία γυναικολόγου ψυχιάτρου. Πάντως σίγουρα η προδιάθεση και το ιστορικό διπολικής νόσου δεν αποτελούν αντένδειξη για να τεκνοποιήσει κανείς. Σε ότι αφορά τα ποσοστά που λέτε, επειδή η στατιστική θέλει πολύ προσοχή στην ανάγνωσή της και δεν ξέρω κατά πόσο είστε σε θέση να κάνετε μια τέτοια ανάγνωση σας επισυνάπτω ένα αναλυτικό κείμενο από αξιόπιστη πηγή που μπορεί να απαντήσει σε κάποια από τα ερωτήματά σας χωρίς να υπεραπλουστεύει τα πράγματα. http://jmg.bmj.com/cgi/content/full/36/8/585.
Σε κάθε περίπτωση πάντως σας συστήνω να δείτε την σχέση σαςμε το φίλο σας και το μέλλον της με όρους περισσότερο "ποιοτικούς" και λιγότερο μέσα από ποσοστά και στατιστικές. Αφήστε τα αυτά να βασανίζουν περισσότερο τους ειδικούς.

Με εκτίμηση

Η ομάδα του Depnet